ایتالیا مانع از خروج مهاجران مرد از کشتی‌های نجات شد

حدود 250 مهاجری که از لیبی می‌آمدند روز دوشنبه در کشتی‌های نجات سازمان خیریه پس از اینکه دولت راست‌گرای جدید ایتالیا به آنها اجازه نداد پا به ساحل بگذارند، در یک بندر ایتالیا گیر کردند.

در هفته‌های اخیر، مقامات ایتالیایی نتوانسته‌اند طبق قوانین بین‌الملل، یک بندر ایمنی را به چهار کشتی نجات فعال در دریای مدیترانه مرکزی که همگی حامل مهاجران مضطرب هستند، اختصاص دهند. در حالی که دو کشتی همچنان در دریا هستند، مقامات در آخر هفته به دو کشتی نجات دیگر اجازه دادند در بندر جنوبی کاتانیا پهلو بگیرند.

اما آنها اجازه ندادند مهاجران مرد بالغ کشتی را ترک کنند.

پترا کریشوک، افسر ارتباطات SOS Humanity، یک گروه نجات آلمانی که یکی از کشتی‌های Humanity را اداره می‌کند، می‌گوید: «کودک‌ها همه به آرامی سقوط کردند، اما سپس دو پزشک وارد کشتی شدند و با چند سؤال سریع شروع به بررسی سلامت دیگران کردند. 1، که در حین نمایش در کشتی حضور داشت. در پایان انتخاب، همه مردان بزرگسال روی زمین ماندند و نمی دانستند چه اتفاقی قرار است برایشان بیفتد.

به گفته دولت ایتالیا، یکصد و چهل و چهار مهاجر کشتی را ترک کردند، اما 35 مرد از مصر، پاکستان و بنگلادش در آنجا ماندند و به کاپیتان دستور داده شد که آنها را به آب های بین المللی بازگرداند. او نپذیرفت و تیمی از وکلا مشغول تهیه پیش‌نویس درخواست‌های پناهندگی خود بودند.

در یک فرآیند بازرسی مشابه، یکشنبه شب به 350 مهاجر اجازه داده شد تا کشتی نجات دیگری به نام Geo Barents را که توسط گروه امدادرسانی پزشکان بدون مرز اداره می‌شود، ترک کنند، در حالی که 214 مهاجر که همگی مرد بالغ بودند، در آنجا ماندند.

کشتی هایی که در دریا باقی ماندند عبارت بودند از Rise Above و Ocean Viking.

سه مهاجر بعدازظهر دوشنبه به امید رسیدن به خشکی در آب های بندر کاتانیا شیرجه زدند. یک سخنگوی گفت که آنها سالم هستند و نیروهای بشردوستانه در تلاش هستند تا آنها را متقاعد کنند که به کشتی بازگردند.

تعدادی از کشتی‌های نجات که توسط گروه‌های امدادی اداره می‌شوند، از سال 2015، پس از کاهش پیوسته ماموریت‌های رسمی اتحادیه اروپا، عملیات جستجو و نجات را در مدیترانه مرکزی انجام می‌دهند. این مسیر مهاجرت یکی از مرگبارترین مسیرها در سراسر جهان است و تنها در سال جاری بیش از 1337 نفر در این گذرگاه جان خود را از دست داده اند.

این قایق ها به طور معمول در آب های بین المللی نزدیک به لیبی گشت زنی می کنند و اغلب مهاجران را از قایق های ناامن یا قایق های ماهیگیری فرسوده می گیرند. مطابق با مقامات ملی، سازمان ها مهاجران را به نزدیک ترین بندر امن می برند.

حدود 15 درصد از مهاجرانی که در سال جاری وارد ایتالیا شده اند توسط این گروه های امدادی پذیرفته شده اند. بسیاری از باقیمانده ها توسط گارد ساحلی ایتالیا، نیروی دریایی یا کشتی های نظامی نجات یافتند، در حالی که دیگران به سلامت با قایق های خود رسیدند.

به نظر می‌رسد دولت نخست‌وزیر جورجیا ملونی تصمیم گرفته است که موضع سخت‌گیرانه‌ای اتخاذ کند، اقدامی که یادآور اقدامات وزیر کشور سابق ضد مهاجر، متئو سالوینی است. آقای سالوینی اکنون بر گارد ساحلی و بنادر و زیرساخت های دیگر نظارت دارد.

دولت می گوید که مهاجران قوانین مهاجرت را نقض می کنند و رها کردن آنها از قایق نظم و امنیت را به خطر می اندازد. دولت در فرمانی نوشت: مقامات می‌گویند که کشتی‌های کمک‌رسان از آب‌های ایالت‌های دیگر عبور کرده‌اند و دولت در فرمانی نوشت: «به‌جای اطمینان از ایمنی به‌موقع، قصد واقعی انتقال افراد حاضر در کشتی به ایتالیا را ابراز می‌کند».

ماتئو پیانتدوسی، وزیر کشور ایتالیا، به افرادی که در شرایط اضطراری و “بهداشتی نامطمئن” هستند کمک اعطا کرد، اقدامی که با غربالگری پزشکی در هواپیما انجام شد.

در اوایل این ماه، آقای پیانتدوسی سعی کرده بود با دولت آلمان تعامل کند، زیرا Humanity 1 با پرچم آلمان برافراشته است، و مقامات نروژ برای Geo Barents که پرچم نروژ را برافراشته است. اما کارشناسان حقوقی می گویند که پرچم ها مربوط به ثبت کشتی ها است و صلاحیت درخواست پناهندگی را تعیین نمی کند.

دولت آلمان از ایتالیا خواست تا به سرعت کمک کند. در بیانیه ای آمده است که گروه های امداد و نجات «سهم مهمی در نجات جان انسان ها در دریای مدیترانه داشته اند. نجات مردم در خطر مهمترین چیز است.»

منتقدان کشتی های کمک رسانی را به تشویق مهاجران به عبور از گذرگاه های خطرناک متهم کرده اند و آقای سالوینی اخیراً کار آنها با مهاجران را “سفرهای سازمان یافته” توصیف کرده است.

بر اساس قوانین بین المللی دریایی، پس از رسیدن مهاجران به بندر امن، عملیات نجات در دریا پایان می یابد.

کارشناسان حقوقی همچنین می گویند که هنجارهای ملی و بین المللی به دولت ها اجازه نمی دهد که انتخاب کنند چه کسی کشتی ها را ترک کند.

نازارنا زورزلا، وکیل ASGI، انجمن مطالعات حقوقی ایتالیا در مورد مهاجرت، “مقامات نمی توانند با معاینه پزشکی تعیین کنند که چه کسی آسیب پذیر است و چه کسی غیر”. «افراد آسیب پذیر تنها افراد زیر سن قانونی یا زنان باردار نیستند. اکنون واضح است که مهاجران در لیبی تحت شکنجه قرار می‌گیرند، اما او گفت: «همه زخم‌های مشهودی ندارند.

پس از سال ها مهاجرت گسترده که عمدتاً ناشی از ناآرامی های پس از قیام های بهار عربی و جنگ داخلی در سوریه بود، ایتالیا در سال 2017 موضع سخت تری در قبال مهاجران گرفت.

مارکو مینیتی، وزیر کشور جناح چپ در آن زمان، توافقنامه‌ای را با لیبی امضا کرد که ورود مهاجران به ایتالیا را کاملاً مهار کرد و سؤالاتی را در مورد روش‌های ایتالیا و هزینه‌های بشردوستانه ایجاد کرد. آقای مینیتی همچنین فعالیت گروه‌های خیریه مانند کسانی که کشتی‌ها را اداره می‌کنند را محدود کرد.

اما بعداً، زمانی که دولت ضد مهاجر آقای سالوینی، کشتی‌های نجات مملو از مهاجران آفریقایی را برای هفته‌ها در دریا رها کرد، موضع سخت‌تری روی داد. او در حال حاضر به اتهام آدم ربایی به دلیل ممانعت از ورود مهاجران در کشتی محاکمه می شود.


تمامی اخبار به صورت تصادفی و رندومایز شده پس از بازنویسی رباتیک در این سایت منتشر شده و هیچ مسئولتی در قبال صحت آنها نداریم